Πέντε Πρώην Κρατούμενοι των Ελληνικών

Το 1969 σε ένα live διαφορετικό απ' ότι συνήθιζε μέχρι τότε η μουσική βιομηχανία ο «άνθρωπος με τα μαύρα» τραγούδησε μπροστά στους φυλακισμένους του Σαν Κουεντίν στις ΗΠΑ τους εξής στίχους: «Σαν Κουέντιν εύχομαι να σαπίσεις και να καείς στην κόλαση. Εύχομαι οι τοίχοι σου να πέσουν και να ζήσω αρκετά για να το πω σε όλους

Εύχομαι ο κόσμος να ξεχάσει πως υπήρξες». Η ευχή του Johnny Cash δεν έπιασε. Η ανθρωπότητα από τότε συνέχισε να χτίζει φυλακές και όσοι έτυχε να περάσουν απ' αυτές, απλώς προσπαθούν να τις ξεχάσουν.

Η φυλακή διαπνέεται από μια μεγάλη αντίφαση: είναι μια θεσμικά κατοχυρωμένη μορφή βίας που στοχεύει στην καταστολή της βίας παράγοντας το αντίθετο αποτέλεσμα. Οι πόρτες της είναι περιστρεφόμενες. Όποιος τις περάσει μια φορά, το πιο πιθανό είναι ότι θα επιστρέψει εκεί. Η εμπειρία της είναι καθηλωτική. Οι άνθρωποι που την ένιωσαν στο πετσί τους και κατόρθωσαν να την υπερβούν, την αναβιώνουν απότομα κάθε φορά που διασταυρώνουν το καχύποπτο και απορριπτικό βλέμμα που συνοδεύει συνήθως την επίδειξη του ποινικού τους μητρώου.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι μόλις βγεις από τη φυλακή κανείς δε θα σε περιμένει, αφού η Πολιτεία δεν έχει μεριμνήσει για μια ολοκληρωμένη στρατηγική μετασοφρωνιστικής πολιτικής που θα μπορούσε να επανεντάξει τους αποφυλακισμένους στον κοινωνικό ιστό. Μόλις το 2007 ιδρύθηκε η Επάνοδος, ως μοναδικός φορέας παροχής υποστηρικτικών υπηρεσιών σε πρώην κρατούμενους που εποπτεύεται από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Προσπαθεί να καλύψει τις πρώτες ανάγκες στέγασης και σίτισης και κατόπιν συμβουλευτικές υπηρεσίες που θα βοηθήσουν τους αποφυλακισμένους να αποκτήσουν έναν προσανατολισμό στη ζωή τους. Όπως μου εξηγεί η διευθύντρια του φορέα, Φωτεινή Μηλιώνη «από τη μια υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες γιατί οι ευκαιρίες απασχόλησης είναι περιορισμένες και η ελληνική κοινωνία είναι αρκετά κουμπωμένη απέναντι σε πρώην φυλακισμένους κι από την άλλη οι υποκειμενικές δυσκολίες που σχετίζονται με τα έντονα βιώματα της φυλακής».

Συναντώ πέντε ανθρώπους –πρώην κρατούμενους και τους ζητώ να θυμηθούν την πρώτη μέρα έξω από τα κάγκελα. Αυτό που μου διηγήθηκαν απείχε αρκετά απ' το φαντασιακό της ελευθερίας όσων προσεγγίζουν το ζήτημα του εγκλεισμού ως κοινωνιολογικό πεδίο ή από τη γλυκανάλατη ματιά του αμερικάνικου κινηματογράφου με τη γυναίκα της ζωής σου να σε αγκαλιάζει σφιχτά έξω από την πύλη. Και αυτό που διαπίστωσα ήταν ότι η εμπειρία της φυλακής είναι τόσο δυνατή που επισκιάζει και καθορίζει ίσως όχι μόνο την πρώτη σου μέρα έξω απ' αυτήν αλλά την κάθε σου μέρα…

Μαρία Λούκα, Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Κατσής

Το παραπάνω απόσπασμα αποτελεί αναδημοσίευση από το ηλεκτρονικό περιοδικό VICE (www.vice.com). Για να διαβάσετε ολόκληρο το ρεπορτάζ κάντε κλικ σχετικό link

http://www.vice.com/gr/read/proin-kraoumenoi-ellinikon-fylakon-proti-mera-apofylakisis

Ανήλικοι παραβάτες στον… δρόμο της επανένταξης

Πολλές φορές στη ζωή η δεύτερη ευκαιρία αξίζει περισσότερο από την πρώτη.

Τρανό παράδειγμα αποτελεί το πρότυπο Λύκειο που λειτούργει μέσα στις φυλακές Ανηλίκων Αυλώνα και δίνει την δυνατότητα σε έφηβους κρατούμενους να γίνουν φοιτητές πανεπιστημίων.

Ο ΑΝΤ1 μπήκε στις φυλακές, μίλησε με κρατούμενους λαμπρούς μαθητές αλλά και πρώην έγκλειστους που σήμερα σπουδάζουν στο πολυτεχνείο.

Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί τις ιστορίες ανήλικων κρατουμένων και τον αγώνα που δίνουν για σωστή επανένταξη στην κοινωνία…

http://www.antenna.gr/news/Society/article/332760/anilikoi-parabates-ston-dromo-tis-epanentaxis

Άρθρο στην εφημερίδα Espresso με τίτλο «Ο Παπακαλιάτης στις Φυλακές»

Άρθρο στην εφημερίδα Espresso με τίτλο «Ο Παπακαλιάτης στις Φυλακές»